Y Crochenydd.

Heddiw rydym yn cymryd cymaint yn ganiataol. Cymerwch, er enghraifft cwpan neu jwg ar gyfer yfed te neu goffi. Rydym yn mynd ag’e allan o'r cwpwrdd heb roi meddwl ynghylch sut y cafodd ei wneud.

Ond mae Duw yn y Beibl, yn defnyddio'r thema fel y Crochenydd, fel ffordd o ddysgu am y berthynas rhwng y Crëwr a'r Greadigaeth.

Heddiw, dim ond ychydig o grochenwyr sydd yn paratoi clai eu

hunain, ond yn y gorffennol roedd yn rhaid iddynt gloddio'r clai ac yna ei baratoi. 

Mae Eseia yn ysgrifennu am y crochenydd yn sathru y clai (41:25), ag oedd yn cynnwys ei gymysgu â dŵr nes ei fod o gysondeb y gellid ei siapio ar olwyn. Bu'n rhaid iddo fod yn gwbl llyfn a hyblyg, ac nid rhy sych nac yn rhy wlyb, ac yn rhydd o gerrig a graean.

Heddiw, dim ond ychydig o grochenwyr sydd yn paratoi clai eu hunain, ond yn y gorffennol roedd yn rhaid iddynt gloddio'r clai ac yna ei baratoi. Mae Eseia yn ysgrifennu am y crochenydd yn sathru y clai (41:25), ag oedd yn cynnwys ei gymysgu gyda ddŵr, nes ei fod o gysondeb y gellid ei siapio ar yr olwyn. Bu'n rhaid fod yn gwbl llyfn a hyblyg, ac nid rhy sych nac yn rhy wlyb, ac yn rhydd o gerrig a graean.

Mae Jeremiah yn ysgrifennu: “Euthum i lawr i dŷ'r crochenydd, a'i gael yn gweithio ar y droell” (18:3). 

Roedd yn olygfa gyfarwydd yn y dyddiau hynny oherwydd gwnaed yr holl llestri â llaw. Os ydych chi erioed wedi ceisio gwneud llestr ar olwyn, rydych chi'n gwybod bod yr hyn sy'n edrych yn hawdd i grochenydd medrus, yn profi i fod yn llawer anoddach yn nwylo person sy'n dysgu'r grefft.

Mae Jeremiah yn disgrifio i ni y crochenydd wrth ei gwaith: clai

addas sydd yn cyntaf, yna ei baratoi, yna dwylo medrus y crochenydd, yna mae'r llestr yn araf yn cymryd siâp - neu efallai ei fod yn cael ei ddifetha, a rhaid i'r gwaith dechrau eto. Mae'r lwmp o glai yn cael ei ffurfio'n raddol i mewn i llestr i'w defnyddio neu am harddwch.

Siaradodd Iesu am un o'i ddisgyblion fel "llestr". Pan siaradodd Iesu â'i ddisgybl ffyddlon Ananias am Saul, diwedodd Iesu: 

“Llestr dewis i mi yw hwn, i ddwyn fy enw gerbron y Cenhedloedd a'u brenhinoedd, a cherbron plant Israel” (Actau 9:15).

Yn ddiweddarach, newidiwyd enw Saul i Paul, a phan ysgrifennodd at Timotheus, mae'n defnyddio'r un ffigur o leferydd: 

“Os yw rhywun yn ei lanhau ei hun . . . .  yna llestr parch fydd ef, cysegredig, defnyddiol i'r Meistr, ac addas i bob gweithred dda”      (2 Tim. 2:21).

Roedd y dyn cyfiawn Job hefyd, yn ymwybodol o'i darddiad, pan ddywedodd wrth Dduw: 

“Cofia mai ti wnaeth fy siapio i fel clai.Wyt ti'n mynd i wneud llwch ohono i eto?” (Job 10:9) Beibl.net.

Fel mae Eseia hefyd yn dweud wrthym: 

“Ond tydi, O ARGLWYDD, yw ein tad; ni yw'r clai a thi yw'r crochenydd; gwaith dy ddwylo ydym i gyd” (64:8).

Ac felly mae Duw yn ein dysgu ni, mai efe yw'r crochenydd a ni yw'r clai, a bod y clai yn ddod o'r ddaear. Ac nad ydym yn gallu yn y cyntaf, i derbyn a chynnwys y pethau gwerthfawr y mae'r Crochenydd am eu gosod yn ei llestri o'r pridd.

Ond beth sy'n gwneud y clai yn hyblyg yn nwylo'r crochenydd? Dŵr yw'r ateb, fel mae Duw trwy Jeremeia yn dweud wrthym: 

“O ARGLWYDD, gobaith Israel, gwaradwyddir pawb a'th adawa; torrir ymaith oddi ar y ddaear y rhai sy'n troi oddi wrthyt, am iddynt adael yr ARGLWYDD, ffynnon y dyfroedd byw”. (17:13).

Mae’n amhosib i ddefnyddio clai heb ddŵr. Fel mae'r crochenydd yn troi'r olwyn gyda'i draed ac yn siapio'r clai gyda'i ddwylo, mae'n gyson yn trochi ei fysedd mewn dŵr. Heb y dŵr ni ellir siapio'r clai.

Felly yn ei air, mae Duw yn ein dysgu bod ei fysedd arnom ni, ac rydym ar ei olwyn. Mae e'n ceisio ein siapio i wneud i ni fod yn addas at y diben. Mae’e wedi gwneud y dŵr gwerthfawr, ei air, ar gael yn rhwydd i ni, fel y gall ein cymeriadau gael ei siapio ganddo. 

Yng ngeiriau Eseia: 

“Dewch i'r dyfroedd, bob un y mae syched arno; dewch, er eich bod heb arian; prynwch a bwytewch” (55:1).

Er mwyn i ni gael ein cymeriadau wedi'u siapio ar gyfer defnydd Duw, mae'n rhaid i ni fod eisiau ddarllen ac astudio ei air gyda gweddi, ac i roi caniatâd i gael ein siapio heb ymwrthedd, pan fe ddaw i'n sylw, fod rhaid cael gwared ar ddarnau o raean oddi wrth ein cymeriadau.

Nid oes unrhyw beth y mae ein Tad, y Crochenydd Dwyfol eisiau mwy, nag y dylem i gyd fod yn llestri am anrhydedd, yn addas i'w ddefnyddio.

Ydyn ni'n caniatáu iddo ef gyflawni ei bwrpas ef gyda ni, trwy fanteisio ar yr hyn y mae ef wedi'i ddarparu i ni? Mae'e wedi gwneud ei ran, beth am ein rhan ni?

 

 

Troednodyn – Daw’r dyfyniadau a ddefnddiwyd yn y post hwn o Y Bebl Cymraeg Newydd Diwygiedig (BCND) 2004 oni nodyr yn wahanol.

Dewisiadau.

 

Ar y teledu yn ddiweddar roedd rhaglen am adar yr ardd. Yng nghanol yr ardd roedd bwrdd bwydo adar a oedd yn llawn hadau sy'n addas ar gyfer adar gwyllt. 

Roedd camerâu yn canolbwyntio ar y bwrdd i dynnu lluniau o'r adar a ymwelodd â'r y tabl. Byddech wedi meddwl bod un hadau yn debyg i un arall cyn belled ag y mae adar yn y cwestiwn, ond nid oedd hynny'n wir!

Glaniodd aderyn y to (sparrow) ar y bwrdd a hedfanodd yr hadau i bob

cyfeiriad wrth iddo wahanu'r rhai yr oedd am eu casglu. Roedd yr aderyn y to (sparrow) yn gwneud dewis - dewis pwysig iawn - oherwydd ei fod yn gwybod pa hadau oedd yn addas ar gyfer ei ddeiet ei hun a hefyd ei gywion a oedd yn aros i gael eu bwydo.

Mae llawer o ddewisiadau i'w gwneud yn ein bywydau ein hunain hefyd, drwy gydol ein bywydau.

Yn y Beibl mae gennym lawer o enghreifftiau o bobl a oedd yn gorfod gwneud dewisiadau pwysig. I wneud dewis mae angen i ni fod yn "wybodus" am ganlyniadau ein dewis.

Yn Genesis Pennod 3 roedd dewis pwysig gyda Eva i'w wneud. Dewisodd Eva gredu y sarff a ddywedodd na fyddai hi yn marw pe bai hi i fwyta ffrwyth or coeden o "wybodaeth dda a drwg". Fe dewisodd hi anwybyddu'r rhybudd bod Duw wedi rhoi y byddai hi yn marw pe bai hi wedi bwyta o'r goeden. Mae y ddewis gwnaeth Adda ac Efa wedi cael effaith ar y ddynoliaeth ers hynny. Dim ond trwy drugaredd Duw a rhoi ei fab i adennill ni o bechod a marwolaeth, y gallwn gael gobaith o fywyd tragwyddol.

Mae Job yn gwneud sylwadau diddorol am sut rydym yn gwneud penderfyniadau yn ein bywydau.    Dyma beth mae Job yn dweud,

Mae y Brenin Dafydd hefyd yn rhoi cyngor gwerthfawr i ni am ble y dylem fynd am arweiniad yn ein bywydau, 

Rydym yn gwneud llawer o benderfyniadau neu ddewisiadau yn ein bywyd - ond ar beth ydym ni'n seilio ein penderfyniadau neu ddewisiadau? Yn aml, rydym yn gwneud penderfyniadau sy'n arwain at amgylchiadau na fyddem yn dymuno digwydd. Ond sut ydym ni'n gwybod pa ddewis i'w wneud? Pwy allwn ni ymddiried i ddweud wrthym sut i wneud dewis gwybodus - ein rhieni, athrawon, ffrindiau - neu hyd yn oed ein hunain?

Y Beibl yw'r canllaw gorau ar gyfer bywyd a mae gair Duw yno i gyfeirio ein penderfyniadau drwy gydol ein bywydau. Bydd cael dealltwriaeth o air Duw, yn rhoi persbectif i'n holl feddwl.

Mae Iesu'n dweud wrthym i,

 Ac mae’r Iesu'n yn dweud wrthym hefyd, “Y mae hyd yn oed pob blewyn o wallt eich pen wedi ei rifo. Peidiwch ag ofni; yr ydych yn werth mwy na llawer o adar y to (sparrow)” Luc 12:7

 

Troednodyn – Daw’r dyfyniadau a ddefnyddiwyd yn y blog hwn o Y Beibl Cymraeg Newydd Diwygiedig (BCND) 2004.

Garddio

Garddio.

Rydym i gyd wedi edrych am weithgareddau i'n cadw'n brysur yn ystod Covid 19. Mae llawer ohonom wedi troi at arddio, mewn darn llysiau, gwely blodau, neu berlysiau mewn blwch ffenestr.

Mae ymdeimlad o ryfeddod wrth weld y newid o hadau bach, diflas, i lysiau, neu ffrwythau, neu flodyn, sydd wedi ffurfio yn llawn.

Fodd bynnag, yn wych y newid yw, rydym yn disgwyl i gloddio moron os ydym yn hau hadau moron. Ni fydd hadau moron byth yn cynhyrchu tatws. Os byddwn yn plannu hadau blodyn yr haul, ni fyddant byth yn cynhyrchu cennin Pedr. Ond onid yw hyn yn amlwg, efallai y byddwn yn gofyn?

Y pwynt yw, yn ein bywydau ni ein hunain rydym i gyd fel garddwyr. Mae'r Beibl yn ein dysgu ni fod y ffordd yr ydym yn treulio ein hamser yn debyg i hau hadau.

Goblygiad y geiriau hyn yw y gallem gael ein twyllo. Efallai nad ydym wedi meddwl am yr hyn yr ydym yn ei "hau" yn ein bywydau, a hyd yn oed yn llai am yr hyn mae'r "hadau" yn cynhyrchu. Ond pan fyddwn yn sefyll ac yn meddwl amdano, rydym yn sylweddoli ei fod yn wir.

Os byddwn yn ysmygu, byddwn yn niweidio ein hysgyfaint. Os byddwn yn bwyta gormod o fwyd afiach, byddwn yn cael braster. Os byddwn yn wneud ymarfer corff, bydd ein hiechyd yn gwella. Os byddwn yn treulio oriau yn ymarfer offeryn cerdd, byddwn yn gallu ei chwarae.

Mae'r hyn sy'n wir o safbwynt corfforol, yn hyd yn oed yn bwysicach o safbwynt ysbrydol. 

Os byddwn yn treulio ein bywydau dim ond meddwl am ein hunain, yna byddwn yn "medi llygredd" - ni fydd unrhyw beth da i'w ddangos ar ei gyfer yn y diwedd. Ond os byddwn yn llenwi ein meddyliau gyda phethau da, iachus, ysbrydol o air Duw, byddwn yn buddsoddi yn ein bywydau ysbrydol a'n dyfodol.

Gadewch i ni fod yn siŵr ein bod yn hau gair Duw yn ein meddyliau a'n bywydau, gan y gallai, trwy ras Duw, ein trawsnewid i rywbeth tragwyddol a prydferth.

 

Troednodyn – Daw’r dyfyniadau a ddefnyddiwyd yn y blog hwn o Y Beibl Cymraeg Newydd Diwygiedig (BCND) 2004. 

Beth Amdano Fi?

Beth Amdano Fi?

Bob dydd rydym yn gwybod am bethau drwg a wnaed i bobl, p'un ai ar raddfa ryngwladol neu genedlaethol, neu drwy wybodaeth bersonol neu fel profiad personol.

Drwy profiadau personol, rydym yn dysgu am bobl yn amharchu bobl eraill, neu yn ddweud rhywbeth yn niweidiol am rywun, neu yn golli rheolaeth a phrifo rhywun yn gorfforol.

Ond cyn i ni basio barn ar y bobl nad ydym yn eu hoffi na'u cymeradwyo, gofynnwch y cwestiynau hyn i chi'ch hunan. "Beth amdanao fi?" 

Ydw i erioed wedi colli rheolaeth? Wedi gwneud rhywbeth yr wyf yn ddiweddarach difaru? Wedi dweud gair niweidiol neu sbeitlyd? Wrth gwrs, mae gen i! Ond beth allaf ei wneud am y peth, os unrhyw beth?

Mae'r Beibl yn nodi'n glir o ble mae nodweddion niweidiol yn dod. Mae Iesu'n dweud wrthym fod pob drwg yn dod o'n calonnau: dyma'r ffordd y mae ein meddyliau'n gweithio, oni bai ein bod yn gwneud rhywbeth amdano: “

Mae'r apostol Paul yn esbonio hyn yn glir wrth dweud: “

Dywed y proffwyd Jeremiah yr un peth: 

“Y mae'r galon yn fwy ei thwyll na dim, 

a thu hwnt i iachâd; pwy sy'n ei deall hi”? 

Jeremeia 17:9

Mae Duw yn Y Beibl yn dweud wrthym na fydd yn ddioddef drygioni ar y Ddaear am byth: 

“Ni wnânt ddrwg na difrod yn fy holl fynydd sanctaidd, 

canys fel y lleinw'r dyfroedd y môr i'w ymylon, 

felly y llenwir y ddaear â gwybodaeth yr ARGLWYDD”. 

Eseia 11:9

"Oblegid gosododd ddiwrnod pryd y bydd yn barnu'r byd mewn cyfiawnder, 

trwy ŵr a benododd, 

ac fe roes sicrwydd o hyn i bawb trwy ei atgyfodi ef oddi wrth y meirw”. 

Actau 17:31

Felly, pan na ddigwyddodd perffeithrwydd yng ngardd Eden oherwydd pechod Adda ac Eva, ni wnaeth Duw ildio ar ei gynlluniau ar gyfer y Ddaear. Oherwydd mae e'n dweud mai un diwrnod y bydd y ddaear hon yn cael ei lenwi â'i ogoniant ef, ac yna ni fydd y byd drwg a llygrol hyn yn bodoli mwyach.

Ond gall hyn ddigwydd dim ond pan fydd y byd hwn yn cael ei lywodraethu gan yr Arglwydd Iesu Grist, a phan bydd y rhai a oedd wedi gwasanaethu Duw yn ffyddlon yn ystod eu marwoldeb yn cael anfarwoldeb a lle yn y byd newydd hwn.

Ond beth allwn ni ei wneud am ein methiant personol i wasanaethu Duw oherwydd ein natur ddynol, a chael gobaith o le yn nheyrnas Dduw yn y dyfodol?

Mae gan yr apostol Paul hyn i ddweud am natur ddynol : 

“Y dyn truan ag ydwyf! Pwy a'm gwared i o'r corff hwn a'i farwolaeth? 

Duw, diolch iddo, trwy Iesu Grist ein Harglwydd! 

Dyma, felly, sut y mae hi arnaf: yr wyf fi, y gwir fi, â'm deall yn gwasanaethu Cyfraith Duw, ond â'm cnawd yn gwasanaethu cyfraith pechod”.  

Rhufeiniaid 7:24,25

Gwnaeth ei gyswllt â'r Arglwydd Iesu y gwahaniaeth. Daeth Paul i sylweddoli bod Iesu wedi dod i mewn i'r byd i achub pechaduriaid, felly gallu'r Iesu arbed Paul oddiwrth bechod (1 Timotheus 1:15); 

Ac mae iachawdwriaeth yn broses sy'n gofyn am ddealltwriaeth, cred, bedydd, ac i ddilyn bywyd ufudd-dod, ar ôl enghraifft Crist hyd eithaf gallu rhywun i wneud hynny.

Iesu yw'r unig un i fyw bywyd perffaith ar y ddaear hon. Ar ddiwedd ei oes, cynigodd ei hunan fel offrwm am bechod. Mae pawb sy'n cysylltu eu hunain ag aberth Crist - trwy ymateb i wahoddiad iachawdwriaeth Duw - yn cael eu cyfrif fel "derbyniol" yng ngolwg Duw.

Mae Duw eisiau i bob un ohonom - i gyd - i ddod o hyd i a derbyn yr iachawdwriaeth y mae'n ei gynnig yn y Beibl, fel y gallwn fod yn dderbyniol o'i flaen, ac i roi canmoliaeth a gogoniant i Dduw yn ein bywyd yn awr ac yn y dyfodol.

Mae'r cynnig o iachawdwriaeth yn bersonol i bob un ohonom ni a rhaid i bob un ateb drosto'i hun. Felly "Beth amdano fi?" Ydw i'n barod i ddarllen gair Duw ac i fanteisio ar gynnig iachawdwriaeth Duw?

Gwefan Christadelphian

 

 

Troednodyn – Cymerir y darnau a ddefnyddir yn y blog hwn o Y Beibl Cymraeg Newydd Diwygiedig (BCND) 2004.

 Pa fath o fyd?

Mae'r byd yr ydym yn byw ynddo yn un o wrthgyferbyniadau enfawr ac anghydraddoldebau. Mae llawer yn peth hardd, yn deg ac yn hyfryd. Ar y llaw arall, mae llawer o bethau'n hyll, yn annheg ac yn gas, ond rydym yn dysgu byw gyda'r amgylchiadau cyferbyniol hyn bob dydd.

Efallai ein bod wedi cael ein symud gan golygfeydd hudolus, a garddbrydferth, a noson serennog. I'r gwrthwyneb, efallai y byddwn yn teimlo, ffiaidd a dicter ar golwg stryd wedi eu lenwi â sbwriel neu’r tirlun gyda wastraff diwydiannol, neu'r posibilrwydd o gynyddu difrod i'n hamgylchedd trwy gynhesu byd-eang.

Efallai y bydd ein synnwyr o anghyfiawnder wedi cael eu cyffroi gan feddwl am y cyfoeth a fwynheir gan rai o gymharu â'r tlodi anobeithiol a ddioddefir gan filiynau yn y trydydd byd.

Rydym yn clywed am gariad a ddangosir i bobl eraill;cariad teuluol, cariad ymysg ffrindiau a chymdogion; cariad anhunanol, y rhai sy'n gweithio gyda'r sâl, y rhai llai breintiedig a'r difreintiedig.

Ond rydym yn clywed llawer mwy am y pethau drwg o'n cwmpas, y trachwant, trosedd, trais, rhyfeloedd, terfysgaeth, a llygredd. Y pethau hyn sy'n gwneud y penawdau yn y cyfryngau newyddion, a allai wneud i ni feddwl bod ddynoliaeth wedi'i gosod ar gyfer hunan-ddinistrio.

Rydym i gyd yn gwybod y math o fyd yr hoffem

fyw ynddo - un lle gallem weld harddwch bob amser; lle nad oeddem byth yn gorfod edrych ar yr hyll, yr anweddus, y llygredig; Lle rydym i gyd yn mwynhau cyfran deg o'r pethau da heb unrhyw anghydraddoldeb; lle gallai pawb fyw'n ddiogel heb ofn; Lle nad oedd ein cyrff yn ddarostyngedig i glefydau angheuol ac yn eiddilwch, ac yn dilyn yn olaf ac yn anochel trwy farwolaeth.

A fyddech chi'n synnu gwybod bod yr holl bethau da hyn eisoes wedi'u haddo gan Dduw Hollalluog? Yn air Duw, y Beibl, mae'n rhoi lluniau o'r amodau a fydd yn bodoli yn y byd pan fydd y ddaear yn cael ei llywodraethu gan yr Arglwydd Iesu Grist. Pan fydd Iesu'n teyrnasu fel brenin y byd, bydd y ddaear yn unwaith eto fod yn lle hardd, ac yn heb ei ddifetha gan gamreoli dyn.

“Llawenyched yr anial a'r sychdir, gorfoledded y diffeithwch, a blodeuo.

Blodeued fel maes o saffrwn, gorfoleddu â llawenydd a chân. Rhodder gogoniant Lebanon iddo, mawrhydi Carmel a Saron; cânt weld gogoniant yr ARGLWYDD, a mawrhydi ein Duw ni . . . fe lama'r cloff fel hydd, fe gân tafod y mudan; tyr dyfroedd allan yn yr anialwch, ac afonydd yn y diffeithwch; bydd y crastir yn llyn, a'r tir sych yn ffynhonnau byw; yn y tir garw, lle cyrcha'r siacal, bydd gweirglodd o gorsennau a brwyn”.       Eseia 35:1,2,6-8.

“Bydd ffynidwydd yn tyfu yn lle drain, a myrtwydd yn lle mieri; bydd hyn yn glod i'r   ARGLWYDD, yn arwydd tragwyddol na ddileir mohono”.   Eseia 55:13.

“Oblegid gosododd ddiwrnod pryd y bydd yn barnu'r byd mewn cyfiawnder, trwy ŵr a benododd, ac fe roes sicrwydd o hyn i bawb trwy ei atgyfodi ef oddi wrth y meirw.”    Actau 17:31.

“Fe drig y blaidd gyda'r oen, fe orwedd y llewpard gyda'r myn; bydd y llo a'r llew yn cydbori, a bachgen bychan yn eu harwain. Bydd y fuwch yn pori gyda'r arth, a'u llydnod yn cydorwedd; bydd y llew yn bwyta gwair fel ych. Bydd plentyn sugno yn chwarae wrth dwll yr asb, a baban yn estyn ei law dros ffau'r wiber. Ni wnânt ddrwg na difrod yn fy holl fynydd sanctaidd, canys fel y lleinw'r dyfroedd y môr i'w ymylon, felly y llenwir y ddaear â gwybodaeth yr ARGLWYDD”.           Eseia 11:6-9.

“Barna ef rhwng cenhedloedd, a thorri'r ddadl i bobloedd lawer; curant eu cleddyfau'n geibiau, a'u gwaywffyn yn grymanau. Ni chyfyd cenedl gleddyf yn erbyn cenedl, ac ni ddysgant ryfel mwyach.  Eseia 2:4.

“Oherwydd llenwir y ddaear â gwybodaeth o ogoniant yr ARGLWYDD, fel y mae'r dyfroedd yn llenwi'r môr”.  Habacuc 2:14.

Bydd y byd newydd hwn yn un lle bydd cariad Duw a chariad ei fab yn trawsnewid ymddygiad dynol. Bydd yr egwyddor sy'n llywodraethu'r oedran newydd hwn yn gariad.

“Y mae ffydd, gobaith, cariad, y tri hyn, yn aros. A'r mwyaf o'r rhain yw cariad”.  1 Corinthiaid 13:13.

“A gwaredigion yr ARGLWYDD fydd yn dychwelyd. Dônt i Seion dan ganu, bob un gyda llawenydd tragwyddol; hebryngir hwy gan lawenydd a gorfoledd, a bydd gofid a griddfan yn ffoi ymaith”.  Eseia 35:10.

Canlyniad y pethau hyn, i'r rhai sydd wedi trawsnewid eu bywydau ac yn derbyn Iesu a'i reol, fydd i profi bywyd fel byth o'r blaen, oherwydd byddant wedyn yn anfarwol, yn union fel Iesu.

Dyma'r hyn y mae'r Beibl yn ei addo i bawb sy'n byw yn yr oes newydd honno, pan fydd teyrnas Dduw yn cael ei sefydlu ar y ddaear.

“Fe sych bob deigryn o'u llygaid hwy, ac ni bydd marwolaeth mwyach, na galar na llefain na phoen. Y mae'r pethau cyntaf wedi mynd heibio. Yna dywedodd yr hwn oedd yn eistedd ar yr orsedd, “Wele, yr wyf yn gwneud pob peth yn newydd.” Dywedodd hefyd, “Ysgrifenna, oherwydd dyma eiriau ffyddlon a gwir”.  Datguddiad 21:4,5. 

 “Bydd ef yn talu i bawb yn ôl eu gweithredoedd: 7bywyd tragwyddol i'r rhai sy'n dal ati i wneud daioni, gan geisio gogoniant, anrhydedd ac anfarwoldeb”.   Rhufeiniaid 2:6,7.

Mae'r ysgrythurau hyn yn rhoi cipolwg i ni ar y byd gogoneddus mae Dduw wedi paratoi ar gyfer y rhai sy'n ei geisio ef a'i gyfiawnder.

Am ddarlun llawnach o'r byd hwn yn y dyfodol, beth am ddarllen mwy o'r Beibl a chael gwybod sut y gallwch fyw yn y cyflyrau byd perffaith hyn? Gofynnwch y cwestiwn hwn i chi'ch hunan: "Pa fath o fyd hoffwn i fyw ynddo am byth - mwy?"

 

Troednodyn – Daw'r dyfyniadau a ddefnyddiwyd yn y blog hwn o Y Beibl Cymraeg Newydd Diwygiedig (BCND) 2004. 

 

Byddwch yn gryf ac o ddewrder da.

Rydym i gyd yn ofni ar adegau, mae'n ffaith o brofiad dynol. Ond ni ddylem fod

yn gywilydd pan fydd yn digwydd, oherwydd mae gan bob

un ohonom ofnau, pryderon, sy'n newid wrth i ni fynd trwy fywyd. Mae rhai o'n hofnau yn "breifat", yn hysbys i chi'ch hun yn unig, ac mae rhai yn amlwg i bawb eu gweld.

Fel plant efallai y byddwn yn ofni'r tywyllwch; cael eich gadael ar ei ben ei hun gan ein rhieni; peidio â chael eich hoffi gan blant eraill; a llu o broblemau bach eraill sy'n ymddangos yn enfawr mewn meddwl plentyn.

 Wrth i ni dyfu i fyny, mae ofn o beidio â llwyddo

yn yr ysgol, ac o orfod "sefyll i fyny a chael eich cyfrif", pan fyddwn yn cael ein datrys i sefyll yn erbyn drwg ein byd presennol.

Mae gan wŷr, bryderon penodol ynghylch gwneud llwyddiant yn eu gwaith a gofalu am eu plant. Efallai bod gwragedd, yn poeni am broblemau teuluol, ac mae'n ddigon posib y bydd y ddau bartner yn poeni am eu plant, eu haddysg, eu ffrindiau, a'r dylanwad y gallai'r oes ddrwg bresennol ei gael arnyn nhw.

Po hynaf ydym ni, po fwyaf yr ydym yn ofni cynyddu afiechyd, y boen a'r dioddefaint, treialon ac unigrwydd, neu golli annibyniaeth, a allai ddod gydag oedran.

Ond mae Duw, sy’n gwybod ein gwendidau, yn rhoi sicrwydd inni, os ydym yn alinio ein bywydau â’i ewyllys ef, ac yn ceisio gwneud ei ewyllys, yn lle bod ar ein pennau ein hunain, dywed wrthym “na fydd Ef byth yn ein gwrthod na’n gadael”. 

Gofynnodd ei ddisgyblion i Iesu ragweld y digwyddiadau a fyddai’n arwain at ddychwelyd i’r ddaear o’r nefoedd.

Rhagwelodd yn union yr hyn sydd wedi digwydd yn y

blynyddoedd rhwng hynny, yn Luc 21: rhyfeloedd, newyn, daeargrynfeydd a salwch, a fyddai’n cynyddu wrth i bethau waethygu’n raddol, yn y pen draw dywedodd Iesu y byddai pobl yn dychryn ar gyfer y dyfodol.

“Bydd arwyddion yn yr haul a'r lloer a'r sêr. Ar y ddaear bydd cenhedloedd mewn cyfyngder yn eu pryder rhag trymru ac ymchwydd y môr. Bydd pobl yn llewygu gan ofn wrth ddisgwyl y pethau sy'n dod ar y byd; oherwydd ysgydwir nerthoedd y nefoedd. A'r pryd hwnnw gwelant Fab y Dyn yn dyfod mewn cwmwl gyda nerth a gogoniant mawr. Pan ddechreua'r pethau hyn ddigwydd, ymunionwch a chodwch eich pennau, oherwydd y mae eich rhyddhad yn agosáu.”  Luc 21:25-28 Y Beibl Newydd Cymrag Diwygiedig (BNCD) 2004.

Pa mor dda mae'r geiriau hynny'n disgrifio'r dyddiau rydyn ni'n byw ynddynt nawr, gan roi sicrwydd i Fyfyrwyr y Beibl na all dychweliad Iesu fod yn bell i ffwrdd.

Ond sylwch hefyd, sut mae y dau beth yn cael eu dwyn ynghyd yn y darn uchod. [1] Pan fydd pobl yn gyffredinol mewn trallod gan y pethau sy'n dod, pan maen nhw'n dweud ymysg ei gilydd “Beth bynnag nesaf?” - [2] nid oes gan y credadun ofn ar gyfer y dyfodol.

Oherwydd, mae'r credadun sydd wedi paratoi ei fywyd ar gyfer yr hyn sy'n dod nesaf - dychweliad yr Arglwydd Iesu Grist i'r ddaear - yn gwybod bod Crist yn dod i rhyddhai ac achub y rhai sy'n eiddo iddo, a'u gwobrwyo â chyfiawnder ac anfarwoldeb am gwasanaeth ffyddlon, a lle parchus yn Nheyrnas Dduw y mae Iesu i'w sefydlu ar y ddaear.

Does dim ryfedd felly fod Iesu yn eu cynnig, “Edrychwch i fyny a chodwch eich pennau, oherwydd bod eich prynedigaeth yn agosáu”.

 Felly pan mae Iesu'n dweud wrth ei weision ffyddlon i, “Peidiwch ag ofni”, mae'n rhoi

neges gadarnhaol iddyn nhw hefyd, i fod yn gadarn ac yn penderfynol yn ei wasanaeth, oherwydd p'un a ydyn nhw'n fyw neu'n farw ar ôl iddo ddychwelyd, maen nhw i gyd yn sicr o gwobr am wasanaeth ffyddlon, fel y dywed geiriau 1 Thesaloniaid wrthym, ac roeddent I “Calonogi ac adeiladi bob un ei gilydd” gydar geiriau hyn.

“Hyn yr ydym yn ei ddweud wrthych ar air yr Arglwydd: ni fyddwn ni, y rhai byw a adewir hyd ddyfodiad yr Arglwydd, yn rhagflaenu dim ar y rhai sydd wedi huno. Oherwydd pan floeddir y gorchymyn, pan fydd yr archangel yn galw ac utgorn Duw yn seinio, bydd yr Arglwydd ei hun yn disgyn o'r nef; bydd y meirw yng Nghrist yn atgyfodi yn gyntaf, ac yna byddwn ni, y rhai byw a fydd wedi eu gadael, yn cael ein cipio i fyny gyda hwy yn y cymylau, i gyfarfod â'r Arglwydd yn yr awyr; ac felly byddwn gyda'r Arglwydd yn barhaus. Calonogwch eich gilydd, felly, â'r geiriau hyn . . . 

English Translation

  Be strong and of good courage.

We are all afraid at times, it is a fact of human experience. But we should not be ashamed when it occurs, because we all have fears, worries, concerns,

which change as we pass through life. Some of our fears are “private”, known only to oneself, and some are evident for all to see.

As children we might fear the dark; being left alone by our parents; not being liked by other children; and a multitude of other small problems which appear as enormous in a child’s mind.

As we grow up there is the typical fear of not succeeding at school, and of having ‘to stand up and be counted” when we

are resolved to stand against the permissiveness and evil of our present world.

Husbands, have particular worries concerning making a success of their work and looking after their children.

Wives, might be concerned about family problems, and both partners might well be concerned about their children, their education, their friends, and the influence the present evil age might have upon them.

The older we are, the more we fear increasing ill-health, the

pain and suffering, trials and loneliness, or loss of independence, that might come with increasing age.

But God, who knows our weaknesses, gives us reassurance, if we align our lives with His, and seek to do His will, instead of being on our own, He says “that He will never leave us or forsake us”.

Jesus was once asked by his disciples to forecast the events that would lead up to his return to the earth from heaven.

He foretold precisely what has happened in the intervening years in Luke 21: wars, famines, earthquakes and illnesses, which would increase as things got progressively worse, ultimately Jesus said people would be terrified for the future.

“And there will be signs in the sun, in the moon, and in the stars; and on the earth distress of nations, with perplexity, the

sea and the waves roaring; men’s hearts failing them from fear and the expectation of those things which are coming on the earth, for the powers of heaven will be shaken. 

Then they will see the Son of Man coming in a cloud with power and great glory. Now when these things begin to happen, look up and lift up your heads, because your redemption draws near” (Luke 21:25-28).

How well those words describe the days in which we now live, giving assurance to Bible Students that Jesus’ return cannot be far away.

But notice also, how these two things are brought together in the passage above. 

            [1] When people in general are distressed by the things that are coming, when they say among themselves “Whatever next?” – 

              [2] the believer need have no fear for the future.

Because, the believer who has prepared his or her life for what is coming next – the return of the Lord Jesus Christ to the earth – knows that Christ is coming to redeem and rescue

those who are his, and to reward them with righteousness and immortality for faithful service, and an abiding place in God’s Kingdom that Jesus is to establish upon the earth.

No wonder then that Jesus bids them, “Look up and lift up your heads, because your redemption draws near”.

So when Jesus tells his faithful servants to, “Be not afraid”, he gives them a positive message as well, to be firm and resolute in his service, because  whether they are alive or dead at his return, they are all assured of a reward for faithful service, as the words of 1 Thessalonians tell us, and they were to be comforted and edified by these words.

“For this we say unto you by the word of the Lord, that we which are alive and remain unto the coming of the Lord shall not prevent them which are asleep. For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ

shall rise first: Then we which are alive and remain shall be caught up together with them in the clouds, to meet the Lord in the air: and so shall we ever be with the Lord. Wherefore comfort one
another with these words. .