A oes na Dduw o Drygioni?

Pan fyddwn yn wynebu temtasiwn ac yn gorfod dewis rhwng da a drwg, a phan fyddwn yn dewis gwneud drwg, pwy sydd ar fai? A ydym ni ar fai yn gyfan gwbl? Neu'r diafol? Neu a yw'n dipyn o'r ddau?

Mae’r Beibl yn dysgu’n glir bod angen inni feddwl am ein meddyliau a’n gweithredoedd ein hunain, a bod Duw yn caniatáu inni ddewis gwneud yr hyn sy’n dda neu’r drwg. Fodd bynnag, os yw ffordd Duw yn wahanol i’n ffordd ni, a ninnau’n mynd i’r cyfeiriad anghywir, pwy sydd ar fai? Os yw Duw yn ein hannog trwy’r Beibl, i wneud y peth iawn, a ninnau’n dewis y peth anghywir, beth a’n hysgogodd i wrthryfela a mynd ein ffordd ein hunain, mewn geiriau eraill i gyflawni pechod? Felly, mae angen inni ystyried o ble y daw pechod, y ddylanwad a all arwain at droseddu.

Yn y Beibl defnyddir y geiriau Diafol a Satan. Ai bod dynol yw hwn, neu ynteu angel syrthiedig? Yn wyneb cwestiynau fel hyn, mae angen inni archwilio’r Beibl yn ofalus, oherwydd mae Duw weithiau’n defnyddio iaith ffigurol i wneud y gwersi’n fwy pwerus a thrawiadol. A allai fod wrthwynebydd i Dduw allan yna, sy'n ceisio dylanwadu ar pobol trwy ei ddrygioni?

Mae’r Beibl yn dweud wrthym yn glir mai Adda oedd yn gyfrifol am ddod â phechod i’r byd: “Ein dadl yw hyn. Daeth pechod i'r byd trwy un dyn, a thrwy bechod farwolaeth, ac yn y modd hwn ymledodd marwolaeth i'r ddynolryw i gyd, yn gymaint ag i bawb bechu . . . gwnaethpwyd y llawer yn bechaduriaid trwy anufudd-dod un dyn” (Rhufeiniaid 5:12,19).

Ym mhennod 3 Genesis, lle digwyddodd y cofnod o’r digwyddiadau y soniwyd amdanynt yn yr adnodau blaenorol, nid oes cyfeiriad at y Diafol na Satan, dim ond at Adda ac Efa a gafodd eu temtio i fod yn anufudd i Dduw gan sarff, a gafodd ei gosbi wedyn am ei chyfrwysdra.

Hefyd, yn y pum llyfr cyntaf o'r Hen Destament, Genesis i Deuteronomium, nid oes sôn ynddynt ychwaith am ddiafol goruwchnaturiol personol, ond yn hytrach y dewisiad a osodwyd o flaen plant Israel fe daeth trwy Moses.

Yn pumed llyfr y Beibl, llyfr Deuteronomium, yr her a osododd Moses gerbron cenedl Israel oedd: “Gwelwch, yr wyf yn gosod ger eich bron heddiw fendith a melltith: bendith os gwrandewch ar orchmynion yr ARGLWYDD eich Duw, yr wyf yn eu rhoi ichwi heddiw; ond melltith os na fyddwch yn gwrando ar orchmynion yr ARGLWYDD eich Duw, eithr yn troi o'r ffordd yr wyf fi yn ei gorchymyn ichwi heddiw, i ddilyn duwiau estron nad ydych yn eu hadnabod” (Deut.11:26-28).

Yr oedd bendith am ddilyn Duw, a dialedd pe baent yn dewis dilyn duwiau eraill, nad oeddent yn dduwiau o gwbl ond yn eilunod. Gwnaethpwyd yr her honno eto, i’r Israeliaid hynny a aeth i Wlad yr Addewid: “Wele, rhoddais o’th flaen heddiw einioes a daioni, ac angau a drygioni: Lle yr ydwyf fi yn gorchymyn i ti heddiw garu yr Arglwydd dy Dduw, i rodio yn ei ffyrdd ef, ac i gadw ei orchmynion a’i ddeddfau, a’i farnedigaethau ef; fel y byddych fyw, ac y’th amlhaer, ac y’th fendithio yr Arglwydd dy Dduw yn y tir yr wyt ti yn myned iddo i’w feddiannu. Ond os try dy galon ymaith, fel na wrandawech, a’th yrru i ymgrymu i dduwiau dieithr, a’u gwasanaethu hwynt; Yr wyf yn mynegi i chwi heddiw, y difethir chwi yn ddiau, ac nad estynnwch ddyddiau yn y tir yr ydwyt yn myned dros yr Iorddonen i fyned i mewn iddo i’w berchenogi” (Deut.30:15-18).  

Sylwch, yn Deuteronomium 11 a 30, [1] mai Moses sy'n cynnig dewis i'r pobol wneud da neu ddrwg, ac nid duw llai, neu Satan personol, na ei weision; [2] mai mater i'r pobol oedd dewis gwneud da neu ddrwg; [3] os oedden nhw'n dewis gwneud drwg, roedd hynny o ganlyniad o ei “calonnau'n troi i ffwrdd ac yn cael eu tynnu i ffwrdd i addoli a gwasanaethu duwiau eraill”.

Byth ers i Adda droseddu, mae pobl wedi bod yn dueddol o wneud yr hyn sy'n ddrwg, ac yn gorfod gwneud ymdrech i wneud yr hyn y mae Duw yn eisiau i ni wneud, y mae'r proffwydi a'r Arglwydd Iesu yn cytuno a hwn: ““Y mae'r galon yn fwy ei thwyll na dim, a thu hwnt i iachâd; pwy sy'n ei deall hi?” (Jeremeia 17:9). “Oherwydd o'r tu mewn, o galon dynion, y daw allan feddyliau drwg, puteinio, lladrata, llofruddio, godinebu, trachwantu, anfadwaith, twyll, anlladrwydd, cenfigen, cabledd, balchder, ynfydrwydd; o'r tu mewn y mae'r holl ddrygau hyn yn dod ac yn halogi rhywun” (Marc 7:21-23). Ond mae na gwellhad a chymorth wrth law.

Yn y salm hiraf yn Llyfr y Salmau, darllenwn y geiriau hyn: “Trowch ymaith oddi wrthyf, chwi rai drwg, er mwyn imi gadw gorchmynion fy Nuw” (Salm 119:115). Roedd y Salmydd yn ymwybodol o'r perygl, y byddai pobol o'r fath yn ceisio ei dynnu oddi wrth Dduw a'i ffyrdd, a cheisio dylanwadu arno i ddilyn eu ffyrdd anghyfiawn. Ond gwyddai am ffordd i wrthweithio eu dylanwad: “Y mae dy air yn llusern i'm troed, ac yn oleuni i'm llwybr . . Pan ddatguddir dy air, bydd yn goleuo ac yn rhoi deall i'r syml” (Salm 119:105,130).

Roedd y salmydd ysbrydoledig yn gwybod beth oedd yr Arglwydd Iesu i’w ymarfer yn ddiweddarach, y gall rhoi sylw dyddiol i Air Duw ein cadw ni yn ddiogel a’n helpu i oresgyn pa bynnag demtasiwn sy’n ein hwynebu, oherwydd mewn ateb i bob temtasiwn, dyfynnodd Iesu orchmynion Duw gyda’r geiriau, “Y mae'n ysgrifenedig” (Mathew 4:4,6,7,10), ac ni ildiodd I pechod unwaith.

Mae yr holl adnodau blaenorol yn pwyntio at y ffaith nad yw y diafol yn ysbryd drwg goruwchnaturiol, nac yn dduw drwg o allu dirfawr ; ond yn hytrach yr anogaeth ddrwg sydd yn dod naill ai o'r tu fewn i ni ein hunain, neu oddiwrth pobol ereill, sydd yn ceisio dylanwadu arnom i wneuthur pethau nad yw Duw yn eu cymeradwyo.

Ysgrifennodd yr apostol Ioan am y dylanwad hwn pan rhybuddiodd: “Oherwydd y cwbl sydd yn y byd—trachwant y cnawd, a thrachwant y llygaid, a balchder mewn meddiannau—nid o'r Tad y mae, ond o'r byd. Y mae'r byd a'i drachwant yn mynd heibio, ond y mae'r sawl sy'n gwneud ewyllys Duw yn aros am byth” (1 Ioan 2:16,17).

Felly, nid oes yr un Duw holl-bwerus o drygioni, ond y mae Duw holl-bwerus o dda, sydd am inni wrthsefyll yr hyn sy'n drwg a dilyn yr hyn sy'n iawn, er ein lles tragwyddol.

 

 

 

 

 

 

Atgyfodiad Iesu.

 

Sail Cristnogaeth yw, bod yr Arglwydd Iesu Grist yn Mab Duw ac ar ôl rhoi ei einioes yn aberth dros bechod, fe’i cyfodwyd oddi wrth y meirw a’i gymryd i fyny i’r nef i fod gyda’i Dad.

Os na ddigwyddodd yr atgyfodiad, mae Cristnogaeth yn grefydd amherthnasol. Cydnabodd y pobol a ddilynodd Cristnogaeth yn y Ganrif Gyntaf AD y ffaith hon, a buont yn ei drafod sawl gwaith (mae’r adroddiad mwyaf manwl yn 1 Corinthiaid pennod 15).

Mae’r Efengylau’n cofnodi sut, dridiau ar ôl i Iesu gael ei croeshoelio, yr aeth rhai o’i ddilynwyr at ei fedd, dim ond i’w ddarganfod yn wag. Yno gwelsant angylion a ddywedodd wrthynt ei fod wedi atgyfodi. Nid oeddent yn argyhoeddedig ar y dechrau ond roeddent yn y pen draw.

Gwelodd llawer o honynt ef yn fyw ar ol ei adgyfodiad - pum cant ar unwaith ar un adeg. Ymddangosodd ei hun hefyd i wahanol bobl ar wahanol adegau ac amseroedd, i fwyta pryd o fwyd gyda nhw a thrafod sut roedd yr Hen Destament yn dangos ei fod i gael ei roi i farwolaeth, fel y gallai ddinistrio pŵer pechod a marwolaeth. Gyfarwyddodd ei ddisgyblion i fynd allan i bregethu’r newyddion da am ei atgyfodiad ac egluro ei oblygiadau i pobol.

Pan feddyliwch am y peth, roedd cymaint o pobol yn gysylltiedig â marwolaeth a chladdu Iesu, fel bod unrhyw gamgymeriad amdano yn marw, yn amhosibl mewn gwirionedd. Roedd milwyr Rhufeinig yn bresennol ar adeg ei farwolaeth ac wedi cadarnhau ei fod wedi marw. Honnodd gelynion Iesu fod y disgyblion wedi cymryd y corff (ond nid oeddent byth wedi awgrymu nad oedd wedi marw).

Heblaw hynny, ni allent gynhyrchu ei gorff, a beth bynnag, gyda filwyr Rhufeinig yn gwarchod yr ogof y claddwyd Iesu ynddi, sut y gallai unrhyw un fod wedi tynnu'r garreg enfawr i ffwrdd a oedd yn  selio yr ogof, heb gael ei herio?

Y newyddion da yw bod yr Arglwydd Iesu Grist yn fyw am byth, mewn iechyd perffaith ac yn byw gyda'i Dad yn y nefoedd. Pam ddylai hynny fod yn bwysig i chi a fi? Mae tri rheswm am hyn :-

[1] Trwy gysylltu ein hunain â marwolaeth ac atgyfodiad Iesu, trwy credu ynddynt a cael ein bedyddio, gallwn cael maddeuant am ein pechodau, a dod yn rhan o deulu Duw. [2] Trwy addo i dilyn esiampl Iesu yn ein bywyd, rydyn ni'n dod yn frawd neu'n chwaer i Iesu, ac yn cael y sicrwydd, pan fyddwn ni'n marw, y byddwn ni'n codi o farwolaeth ar ddychweliad yr Arglwydd Iesu i'r ddaear. [3] Yn y cyfamser gallwn fyw yn yr hyder, trwy ein wasanaeth ffyddlon a gras Duw, o gael ein harwisgo â chyfiawnder a bywyd tragwyddol gan yr Arglwydd Iesu ar ei ddychweliad.

 https://www.facebook.com/gwirioneddigymru

 

Yr luddewon yn Pwrpas Duw.

 

Duw, yn siarad trwy ei broffwyd Eseia am Israel, dwedodd - “Chwi yw fy nhystion,  medd yr ARGLWYDD … er mwyn ichwi gael gwybod, a chredu ynof … mai myfi yw Duw. Nid oedd duw wedi ei greu o'm blaen, ac ni fydd yr un ar fy ôl” (Eseia 43:10).

Prif bwrpas Duw yw llenwi’r ddaear â’i Ogoniant (Numeri 14:21). Dewisodd yr Iddewon, disgynyddion Abraham, i chwarae rhan arbennig wrth sicrhau y bydd hyn yn digwydd.

Dywedwyd wrth Abraham y byddai holl deuluoedd y ddaear yn cael eu bendithio trwyddo ef. Daeth disgynnydd Abraham, yr Arglwydd Iesu Grist –a oedd yn Iddew – â hynny i fodolaeth, trwy dynnu pechod i ffwrdd trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad.

Roedd gan y genedl Iddewig ran hanfodol i’w chwarae wrth gyflawni cynllun Duw. Roeddent i fod yn dystion i fodolaeth Duw ac, fel cenedl, i fyw yn y fath fodd a fyddai’n dangos daioni a gras Duw i’r holl genhedloedd. I helpu hyn i ddigwydd cafodd Moses cyfreithiau gan Dduw. Trwy gadw’r cyfreithiau hynny, byddair Iddewon yn adlewyrchu gogoniant a chyfiawnder Duw drostynt eu hunain ac eraill. Yn anffodus, mae hanes yr Hen Destament yn dangos na wnaethant gyflawni eu rhan o'r cynllun yn iawn. Daethant yn enghreifftiau mor wael nes i Dduw eu symud, am 70 mlynedd o Israel i Fabilon (BC586-BC516).

Dywedodd Duw y byddai'n alltudio'r pobol am eu anufudd-dod, ond dim ond am ychydig ac y byddai hefyd yn eu casglu a'u hadfer i'w gwlad. Mae’r Testament Newydd yn rhoi’r un neges (Luc 21:24 a Rhufeiniaid 11:25-27).

Ail-gasglwyd y genedl i'r wlad ar ddiwedd y cyfnod Babilonaidd ac eto yn 1948. Roedd y cydgasgliad diweddaraf hwn ar ôl alltud a barhaodd am bron i 2000 o flynyddoedd, alltud a oedd yn cyd-fynd â gwrth-Semitiaeth gyson ac echrydus ac ymdrechion ffiaidd i ddinistrio nhw.

Mae bodolaeth barhaus yr Iddewon ar ôl y fath amgylchiadau, yn dystiolaeth rymus i fodolaeth Duw, ac i'r ffaith Ei fod bob amser yn cadw Ei addewidion.

Mae'r Beibl hefyd yn dweud bod ail-sefydlu Wladwriaeth Israel yn rhagflaenydd i ddychwelyd yr Arglwydd Iesu Grist i'r ddaear, gan fod Iesu i ddychwelyd i Jerwsalem. Yna bydd yn cymryd drosodd rheolaeth y ddaear, trwy sefydlu Teyrnas Dduw, ac yn raddol yn dileu pechod a marwolaeth ac yn gwneud y ddaear yn baradwys unwaith eto. Bydd hyn, yn ei dro, yn sicrhau cyflawniad o ogoniant Duw i lenwi'r ddaear, yn union fel y mae Ei wedi addo.

Mae'r Iddewon wedi credu trwy gydol eu hanes y byddai Duw yn anfon Meseia atynt. Gall y Meseia Iddewig hwn fod yn Waredwr i ni i gyd. Iesu oedd, ac yw, y Meseia hwnnw.

Heddiw mae’r genedl Iddewig wedi cael ei hadfer gyda Jerwsalem yn brifddinas iddi, ond nid yw rhan y pobol Iddewig ym mhwrpas Duw wedi ei chwblhau eto.

Cymerwch sylw ar bobl Israel a'r Iddewon ledled y byd. Tystionant o hyd i fodolaeth Duw a dyfodiad sicr ein Hiachawdwriaeth, ar ddychweliad yr Arglwydd lesu Grist i'r ddaear.

Nid aur yw'r cyfan sy'n disgleirio.

 

Mae'r dywediad oesol hwn yr un mor wir heddiw â phan gafodd ei fynegi gyntaf. Mae yna fetel o'r enw pyrites haearn sy'n disgleirio yng ngolau'r haul, ond nid dyna'r peth go iawn. Fe’i gelwir yn “aur ffŵl” ac nid yw o’r un gwerth ag aur go iawn.

Mae'r dywediad wedi dod i fod yn berthnasol i unrhyw beth sy'n edrych yr un mor ddeniadol, ond nad yw mewn gwirionedd mor werthfawr nac mor proffidiol ag y gallai ymddangos ar yr olwg gyntaf. Mae pobol mor fedrus wrth wneud i bethau edrych yn ddeniadol y dyddiau hyn fel y gallwn gael ein twyllo'n hawdd gan rywbeth sy'n edrych yn dda er y gall y deunyddiau a ddefnyddir fod yn rhad ac yn israddol. Mae cynhyrchion o'r fath yn edrych yn hyfryd am gyfnod byr, ond nid ydynt yn para. Ac mae llawer o bethau eraill yn ddim ond copïau, neu yn ffug,  neu yn efelychiadau.

Mae hyn yr un mor wir yn y byd ysbrydol ag yn y byd materol. Mae llawer o ffyrdd o feddwl a ffyrdd o fyw yn ymddangos yn ddeniadol i ni, ond mae'r mwynhad ohonynt yn gyfyngedig a thros dro. Mae rhagweld yn aml yn well na sylweddoli a gall y pleser a geir fod yn fyrhoedlog.

Yr hyn yr hoffem i gyd yw ansawdd bywyd a fydd yn para. Mae ein pleserau yn y bywyd hwn mor fyrhoedlog. Mae ieuenctid ar ben yn fuan ac mae cryfder corfforol yn lleihau.

O lyfr Genesis, rydyn ni'n dysgu nad yw popeth sy'n apelio at ein natur cnawdol yn dda i ni. Cymerodd Efa y ffrwyth gwaharddedig a dioddefodd hi ac Adda ganlyniadau anufuddhau i orchymyn Duw. Trwy'r weithred honno o anufudd-dod y daeth pechod, dioddefaint a marwolaeth i'r byd: “Daeth pechod i'r byd trwy un dyn, a thrwy bechod farwolaeth, ac yn y modd hwn ymledodd marwolaeth i'r ddynolryw i gyd, yn gymaint ag i bawb bechu” (Rhufeiniaid 5:12).

Gair Duw yw’r mesur gwirioneddol o’r hyn sy’n werthfawr a’r hyn nad yw’n werthfawr. Oherwydd, cyngor cadarn Duw yn unig a ddaw â’r hapusrwydd a ddymunwn, y tawelwch meddwl yn awr i ni, a bywyd am byth yn Nheyrnas Dduw. Ysbrydolwyd llawer o ysgrifenwyr y Beibl i fynegi’r gwirionedd hwn.

https://www.facebook.com/gwirioneddigymru

Cymharodd Job ddoethineb ag aur: 

Job 28:12-17

“Pa le y ceir doethineb? 

a pha le y mae trigfan deall? . . . 

Ni ellir cymharu ei gwerth ag aur neu risial,

na'i chyfnewid am unrhyw lestr aur” 

Roedd y Brenin Dafydd yn gwerthfawrogi barnau Duw yn fwy dymunol nag aur: “y mae ofn yr ARGLWYDD yn lân, yn para am byth; y mae barnau'r ARGLWYDD yn wir, yn gyfiawn bob un. Mwy dymunol ydynt nag aur, na llawer o aur coeth” (Psalm 19:9,10).

Cymerodd awdur y Diarhebion ddoethineb fel un o’i themâu hefyd, pan ddywedodd: “Gwyn ei fyd y sawl a gafodd ddoethineb, a'r un sy'n berchen deall Y mae mwy o elw ynddi nag mewn arian, a'i chynnyrch yn well nag aur” (Diarhebion 3:13,14).

Gallwch ddarganfod yr aur hwn drosoch eich hun trwy ddarllen eich Beibl a’i ystyried yn weddigar.

Mae'r hyn y mae'r Beibl yn ei ddysgu a'r Christadelphiaid yn credu, yn cynnwys :-

 

 

1. Y Beibl yw'r unig wir neges gan Dduw ac fe'i rhoddwyd yn llwyr ganddo. 

2 Tim.3:16,17; Heb. 1:1,2.

2. Nid oes ond un Duw, y Tad. Fe greodd y byd ac mae ganddo bwrpas gwych ar ei gyfer.  Ioan 17:3; 1 Cor. 8:6; Eseia 45:18; Datg. 11:15.

3. Pwer Duw ei hun yw'r Ysbryd Glân, trwy'r hwn y mae'n gweithio allan ei ewyllys sanctaidd ei hun.  Job 33:4; Actau 10:38.

4. Mab Duw yw Iesu. Mae hefyd yn Fab y dyn trwy gael ei eni i Mair.  Luc 1:35; Gal. 4:4.

5. Goresgynnodd Iesu bob temtasiwn a bu farw i achub ei ddilynwyr rhag pechod a marwolaeth.  2 Cor. 5:21; Heb. 2:16-18; Rhuf. 6:23.

6. Codwyd Iesu oddi wrth y meirw gan Dduw. Yn ddiweddarach esgynnodd i'r nefoedd ond bydd yn dychwelyd.  Rhuf. 6:9; Actau 1:9-11.

7. Pan fydd yn dychwelyd bydd yn codi ac yn barnu'r meirw cyfrifol ac yn rhoi anfarwoldeb i'r ffyddloniaid.  Dan. 12:2; Actau 10:42,43.

8. Bydd yn Frenin Teyrnas Dduw adferedig yn Israel, a ledled y byd.   Esec. 37:21,22; Salm. 72:8-11.

9. Bydd ei ddilynwyr anfarwol yn ei helpu i ddod â chyfiawnder a heddwch tragwyddol ledled y byd.  Eseia 32:1; Datg. 5:10; Dan. 7:18.

10. Nid bod goruwchnaturiol yw'r diafol, ond mae yn enw arall ar bechod, wedi ei  ddinistrio yng Nghrist yn unig.  Ioan 6:70,71; Heb. 2:14; 1 Ioan 3:8.

11. Mae iachawdwriaeth yn cynnwys gorchudd oddi wrth bechod trwy Grist, a rhyddid rhag pechod a marwolaeth ar ôl iddo ddychwelyd.  1 Ioan 2:12; Rhuf. 2:6-8; Phil. 3:21.

12. Pan fydd dyn yn marw mae'n peidio â bod. Ei unig obaith o fyw eto yw trwy atgyfodiad ar ôl dychweliad Crist.  Salm 146:3,4; 2 Cor. 5:10.

13. Mae credu yn Addewidion Duw am Deyrnas Dduw a gwaith Iesu Grist, yn hanfodol ar gyfer Iachawdwriaeth. Actau 8:12; Effes. 2:12,13.

14. Mae edifeirwch, bedydd trwyddrochiad llwyr mewn dŵr, ddilyn esiampl Crist yn feunyddiol, oll yn hanfodol ar gyfer Iachawdwriaeth. Actau 2:38; Rhuf. 6:4; Gal. 3:26-29.

Christadelphians in Wales (google.com)

Trwy Ddyluniad neu trwy Siawns?

 

Mae'r rhan fwyaf ohonom yn byw bywydau gweddol gyfforddus yma ar Planed Ddaear. O'r holl blanedau eraill yn nghysawd yr haul, dim ond y Ddaear sy'n gallu cynnal bywyd, oherwydd mae'r Ddaear yn digwydd i orbitio'r Haul yng nghanol ardal o'r enw Rhanbarth Goddefgarwch, lle mae'r tymheredd yn iawn ar gyfer bywyd I fodoli a llwyddo. Ni allai fod unrhyw fywyd yn posib ar ein dwy blaned gyfagos Venus a Mars er enghraifft.

Mae Venus yn llawer rhy boeth, gyda thymheredd arwyneb o 400 gradd C, ac mae wedi ei amgylchynu gan gwmwl trwchus o 90% nwy CO2, ac mae ganddo bwysau atmosfferig 90 gwaith yn fwy na'r pwysau ar y Ddaear. Byddai bywyd ar Mars yr un mor amhosibl oherwydd ei fod yn llawer rhy oer. Anaml y mae’r tymheredd yn ystod y dydd yn cyrraedd 21 gradd C a gyda’r nos mae’n plymio i finws 80 gradd C. Ychydig iawn o atmosffer sydd gan Mars hefyd, mae ei pwysau atmosfferig yn llai nag 1% pwysau’r Ddaear, ac nid oes ganddo ddŵr oherwydd nid yw byth yn bwrw glaw ar Mars.

Mae Planed Ddaear yn digwydd i fod yn hollol iawn ar gyfer bywyd dynol gydag atmosffer sy'n cynnwys 78% nitrogen ac 20% ocsigen yn bennaf; cymysgedd ardderchog ar gyfer anadlu ac, oherwydd bod ganddo awyrgylch, mae pelydrau'r haul yn ei lenwi i roi golau dydd inni. Mae awyrgylch y ddaear hefyd yn ein hamddiffyn rhag creigiau sy'n cwympo i lawr o'r gofod allanol, y gellir eu weld yn aml yn llosgi'n llachar yn ystod y nos, y cyfeiriwn ato nhw fel sêr saethu.

Mae pwysau atmosfferig y Ddaear o 14.7 psi hefyd yn hollol iawn i ni, yn ogystal a  tymheredd cyfartalog (cyn Newid yn yr Hinsawdd), a chan fod echelin ein planed wedi ei  gogwyddo tua 23 gradd o’r fertigol, mae’n cael ei newid bob 12 mis i roi tymhorau I ni. Heb yr amodau hyn ni fyddai rhai planhigion ac anifeiliaid yn bodoli.

Ond paham ein bod ni jest yn digwydd bodoli ar blaned lle mae popeth mor addas ar gyfer bywyd? Mae rhai gwyddonwyr yn dweud bod yr holl amodau ffafriol hyn wedi digwydd ar siawns, a gynnwys bywyd ei hun. Ond mae gwyddoniaeth gwir yn delio â ffeithiau nid dyfalu. Ni all ein bodolaeth ar y blaned hon fod oherwydd cyfres hir o gyd-ddigwyddiadau. Y tu ôl i'r cyfan mae'n rhaid bod cudd-wybodaeth, ac mae'r cysyniad o'n bodolaeth o ganlyniad i ddyluniad deallus yn llawer mwy tebygol nag olyniaeth o ddamweiniau siawns.

Mae natur ei hun yn sgrechian “ddyluniad” lle bynnag mae rhywun yn edrych, ac yn fwy byth pan fydd rhywun yn edrych trwy ficrosgop. Mae ddyluniad yn awgrymu Greadigaeth, a Greadigaeth yn golygu Duw. Gyda Duw yn yr hafaliad, mae'r problemau yn diddymu, ac rydyn ni yn cael ein harwain at Ei Air, y Beibl. Rydyn ni ar y blaned hon oherwydd mae Duw yn dymuno inni wybod amdano Ef a'i bwrpas. Heb Dduw does gan y blaned ryfeddol hon ddim ystyr o gwbl.

Diolch i’r Beibl rydyn ni yn dysgu bod Planed y Ddaear eto i fwynhau dyfodol gogoneddus, ac mae Duw yn ein gwahodd ni i gyd i fanteisio arno a bod yn rhan ohoni. Dyma pam mae Duw wedi sicrhau bod Ei Air ar gael i ni ledled y byd i'w ddarllen, ac yn ein hiaith ein hunain yn bennaf. Pa gynnig rhad ac am ddim arall sydd yn cymharu ag ef? Ond a fyddwn ni yn ei dderbyn iw'r cwestiwn?

Nefoedd Newydd a Daear Newydd.

Mae gan Dduw bwrpas tymor hir gyda'r ddaear hon ac mae wedi gwneud addewidion amdani a ei deiliaid. Mae wedi datgelu’r pethau hyn yn ei Air y Beibl a sut y gall dynolryw gael rhan yn ei Gynllun ar gyfer y ddaear a ei thrigolion.

Mae'r apostol Pedr yn un enghraifft o lawer, y datgelodd Duw ei bwrpas a'i ffordd o iachawdwriaeth, ac y mae Pedr yn cyfeirio atynt yn (2 Pedr 3: 5-9).

“P5 Y maent yn fwriadol yn anwybyddu'r ffaith hon, fod y nefoedd yn bod erstalwm, a'r ddaear wedi ei llunio o ddŵr a thrwy ddŵr gan air Duw; 

6 a thrwy ddŵr y dinistriwyd byd yr oes honno, sef dŵr y dilyw. 

7 Gan yr un gair hefyd y mae nefoedd a daear yr oes hon wedi eu gosod mewn stôr ar gyfer y tân; y maent ar gadw hyd Ddydd barn a distryw yr annuwiol. 

8 Gyfeillion annwyl, peidiwch ag anghofio'r un peth hwn, fod un diwrnod yng ngolwg yr Arglwydd fel mil o flynyddoedd, a mil o flynyddoedd fel un diwrnod. 

9 Nid yw'r Arglwydd yn oedi cyflawni ei addewid, fel y bydd rhai pobl yn deall oedi; bod yn amyneddgar wrthych y mae, am nad yw'n ewyllysio i neb gael ei ddinistrio, ond i bawb ddod i edifeirwch”.

I aralleirio pennill 5, dywed Pedr, fod “y nefoedd a’r ddaear” a grëwyd yn y Greadigaeth wedi dod i fodolaeth trwy Air Duw, sydd yn golygu mai Duw a roddodd y gorchymyn a’r angylion a wnaeth y gwaith. Barhaodd y "nefoedd a'r ddaear" hynny i fodoli wedi hynny trwy nerth Gair Duw.

I aralleirio adnodau 6 a 7 - pennill 6 yn gyntaf, cafodd "nefoedd a daear" - neu y "byd" (y drefn hon o bethau) dydd Noa - ei ddinistrio gan lifogydd ar orchymyn Duw - oherwydd mae Genesis pennod 6 yn dweud bod y bobl oedd yn byw y pryd hwn yn dreisgar iawn ac yn gwbl ddi-dduw.

Pennill 7 “Gan yr un gair hefyd y mae nefoedd a daear yr oes hon wedi eu gosod mewn stôr ar gyfer y tân; y maent ar gadw hyd Ddydd barn a distryw yr annuwiol” – mae Pedr yn dweud, fod (y drefn o bethau) sydd yn bod yn awr, fod Duw yn mynd i'w ddinistrio hefyd, am yr un rhesymau y dinistriodd Efe y "nef a daear" mewn dyddiau Noa.

I aralleirio adnodau 8 a 9, mae Pedr yn dweud wrthym, fod Duw yn bwriadu cymryd Ei amser cyn dod â (trefn pethau) sy’n bodoli nawr i ben – er mwyn rhoi cyfle i bobol feddwl am yr hyn sy’n digwydd, ac i edifarhau o eu beiau a eu methiannau, ac i fanteisio ar Ei gynnig o Iachawdwriaeth a gynhwysir yn y Beibl.

Ond sylwch ar y rhybudd sydd ymhlyg yn y cynnig hwn, rhaid inni edifarhau a throi at Dduw os ydym am gael ein hachub, sef manteisio ar Ffordd Iachawdwriaeth Duw sydd wedi ei chanoli yn yr Arglwydd Iesu Grist.

Mae’r apostol Pedr hefyd yn dweud wrthym yn y darn hwn, fod yr hyn a ddigwyddodd ers talwm yn dempled ar gyfer yr hyn a fydd yn digwydd eto. Nid ef oedd yr unig un i wneud pwynt o'r fath. Gwnaeth Iesu y pwynt hwnnw hefyd, ond wrth ei wneud mae’n ychwanegu pwyntiau sylweddol eraill yn Mathew pennod 24, lle mae’n cymharu bywydau’r rhai oedd yn byw yn nyddiau Noa â bywydau’r rhai bydd yn byw ar ei ddychweliad i’r ddaear.

“Fel y bu yn nyddiau Noa, felly hefyd y bydd yn nyfodiad Mab y Dyn. Fel yr oedd pobl yn y dyddiau cyn y dilyw yn bwyta ac yn yfed, yn cymryd gwragedd ac yn cael gwŷr, hyd y dydd yr aeth Noa i mewn i'r arch, ac ni wyddent ddim hyd nes y daeth y dilyw a'u hysgubo ymaith i gyd; felly hefyd y bydd yn nyfodiad Mab y Dyn” (Mathew 24:37-39).

Mae Iesu yn gwneud 5 pwynt yn y darn hwn. Pwynt [1] Mae hanes yn  fynd i ailadrodd ei hun – “Fel y bu yn nyddiau Noa, felly hefyd y bydd yn nyfodiad Mab y Dyn”. [Pwynt 2] Mae Iesu i ddychwelyd i’r ddaear – mae “nyfodiad Mab y Dyn” yn gyfeiriad at ddychweliad Iesu i’r ddaear. [3] Bydd dychweliad Iesu yn sydyn ac yn annisgwyl – yn union fel nad oedd y bobol “yn gwybod hyd nes y daeth y dilyw a'u hysgubo ymaith i gyd”. [4] Mae Duw wedi rhoi rhybudd i bobol trwy Ei Air y Beibl - yn union fel y gwnaeth Noa i bobol yn ei ddyddiau ef. [5] Mae Duw wedi darparu ffordd o ddianc i bobol trwy ddarpariaeth Ei Fab yr Arglwydd Iesu Grist - yn union fel y darparodd Duw yr arch i bobol dydd Noa.

I grynhoi, mae Iesu yn rhagweld y bydd popeth yn parhau fel arfer yn mywydau y rhai fydd yn byw yn adeg ei dychwelyd i’r ddaear; er gwaethaf rybudd Duw ynghylch dychweliad Iesu a’r barnau sydd i ddod ar y ddaear; er ei fod Ef wedi cynnyg ffordd i'w hachub, ychydig fydd yn cymeryd mantais arno; yn union fel yr oedd yn nyddiau Noa pan mai dim ond Noa a saith aelod o ei deulu a oroesodd y dinistr, dim ond wyth o bobl i gyd a oroesodd i ddechrau’r gwareiddiad nesaf.

Felly o safbwynt Duw nid “nad yw pobl yn gwybod” am y pethau hyn, ond yn hytrach nad ydyn nhw “eisiau gwybod”; ni ddylai unrhyw beth ymyrryd â'u ffordd arferol o fyw, o fwyta ac yfed a chymryd rhan mewn dathliadau priodas, yn gwbl anghofus i Dduw fel eu Creawdwr a'r hyn y mae Efe yn ei ofyn ganddynt.

Ni fydd y rhan fwyaf o bobol yn eisiau gwybod beth mae Dduw yn ei ofyn ohonyn nhw. Sut y byddwch chi yn ymateb i’r her honno?

Y cymhelliad dros wneud hynny yw er mwyn cael rhan yn "nefoedd newydd a daear newydd" Duw – (trwy ddisodli'r "nefoedd a daear" presennol (2 Pedr 3: 7)) – a sefydlu trefn newydd o bethau, sef Teyrnas Dduw fyd-eang ar y ddaear gyda Iesu yn frenin drosto, yn  teyrnasu o Jerwsalem. Mae Eseia pennod 65 yn cyfeirio at y “nefoedd newydd a daear newydd” Duw.

“Yr wyf fi'n creu nefoedd newydd a daear newydd; ni chofir y pethau gynt na meddwl amdanynt. Byddwch lawen, gorfoleddwch yn ddi-baid am fy mod i yn creu, ie, yn creu Jerwsalem yn orfoledd, a'i phobl yn llawenydd. Gorfoleddaf yn Jerwsalem, llawenychaf yn fy mhobl; ni chlywir ynddi mwyach na sŵn wylofain na chri trallod. Ni bydd yno byth eto blentyn yn dihoeni, na henwr heb gyflawni nifer ei flynyddoedd; llanc fydd yr un sy'n marw'n ganmlwydd, a dilornir y sawl nad yw'n cyrraedd ei gant . . . . . Bydd y blaidd a'r oen yn cydbori, a'r llew yn bwyta gwair fel ych; a llwch fydd bwyd y sarff. Ni wnânt ddrwg na difrod yn fy holl fynydd sanctaidd,” medd yr ARGLWYDD”.  (Eseia 65:17-25).

 

Troednodyn – Daw’r dyfyniadau a ddefnyddiwyd yn y blog hwn o Y Beibl Cymraeg Newydd Diwygyedig (BCND) 2004 oni nodir yn wahanol.